S

Saint-Jean-de-Côle, schilderachtig dorp in de Périgord Vert

Saint-Jean-de-Côle

Langzaam slenteren, even op een bankje gaan zitten, of aan de oever van de Côle in het gras neerploffen. Het dorp Saint-Jean-de-Côle, een van de ‘plus beaux villages de France’, is geliefd onder lokale kunstenaars om het licht, de pastelkleurige gebouwen en het langzaam kabbelende riviertje dat onder het oude stenen bruggetje stroomt. Slow travel op z’n best, dat is een bezoek aan dit charmante plekje. Neem de tijd om al je zintuigen aan het werk te zetten.

Zoals wel meer Franse dorpjes is Saint-Jean-de-Côle ontstaan vanuit een godsdienstige achtergrond. Aan de oevers van het riviertje werd een priorij opgericht, zo rond het jaar 1083. Omstreeks dezelfde tijd verrees er hier ook een kasteel, wat ervoor zorgde dat de religieuze gemeenschap goed beschermd werd. Al snel groeide de invloed van de priorij, het had bezittingen van Périgueux tot aan Limoges. Dat succes had een aantrekkingskracht, rondom het kasteel en het kleine klooster ontstond dan ook een groeiende nederzetting. Dat stokte abrupt toen de Engelsen in 1394 het kasteel en de religieuze gebouwen verwoestten.

Treinverbinding
Enkele decennia later werd er herbouwd, maar een eeuw later waren het de protestanten die op hun beurt huishielden. In de zeventiende eeuw begon men opnieuw met renoveren. Maar helaas, weer een eeuw later gaf de Franse Revolutie de genadeslag aan het klooster. Niettemin kende het dorp een nieuw periode van welvaart en groei, door de komst van een treinverbinding met Angoulême en Brive.

Als je door het dorp loopt krijg je wel vanzelf iets mee van de turbulente geschiedenis. Zo merk je bijvoorbeeld op dat het kerkje wat bijzonder staat gepositioneerd ten opzichte van het centrale plein, en dat er een markthal direct tegenaan is gebouwd. Omdat de kerk lange tijd geen parochiekerk maar kerk van de priorij was, ligt de oorspronkelijke ingang van de kerk niet in de richting van het dorp maar de andere kant op. En waarom de markthal direct tegen de kerk aangebouwd werd is een raadsel, maar er doet een anekdote de ronde dat dit eeuwen geleden door de dorpelingen en de burgemeester uit rancune richting een priester gedaan zou zijn.

Dat de drie groepen (kasteel, monniken en dorpelingen) toch wat moeite leken te hebben om een heel goede verstandhouding op te bouwen blijkt wel uit de ligging. Het kasteel staat wat los van de rest van het dorp, net als de voormalige abdijgebouwen. Ze konden niet zonder elkaar, maar eigenlijk ook niet goed met, zo lijkt de boodschap die het dorp uitstraalt.

Heel groot is Saint-Jean-de-Côle niet, maar toch neem ik de tijd om rond te kijken. Het langst blijf ik bij de middeleeuwse massieve brug hangen. Ik ga even op het gras aan de waterkant zitten, maak wat foto’s, geniet van de stilte en het langzaam stromende water. Aan de voet van de brug zit een vrouw te tekenen, een van de velen die geïnspireerd worden door dit fraaie, landelijke aanzicht. Ondertussen is het geen verstilde boel hier in het dorp, want her en der wordt er hard gewerkt. Het kasteel wordt gerestaureerd, net als de oude watermolen aan het riviertje. Even verderop is een klein feestje aan de gang, het lijkt te gaan om de openingsborrel van een nieuwe galerie. Hoewel het vroeger ongetwijfeld levendiger geweest zal zijn hier, heeft het dorp een onweerstaanbare aantrekkingskracht die ervoor zal zorgen dat het leven hier hopelijk nooit helemaal stil zal vallen. Net als het water van de Côle, de levensader van het dorp, die eindeloos doorstroomt.

Martijn
Martijn

Bonjour! Ik ben Martijn, blogger en oprichter van Frankrijk Puur. Van jongs af aan kom ik graag in Frankrijk. Door mijn studie Franse Taal & Cultuur ben ik nog meer van het land en de Franse gewoontes gaan houden.

Vragen, opmerkingen, tips? Neem contact op via martijn@frankrijkpuur.nl!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *